رژیم غذایی تا حد زیادی تعیین می کند که آیا در مکان های بد چربی اضافی داریم یا خیر.

بسیاری از ما باید به خط کمر فکر کنیم و حتی نگران آن باشیم. اما چه ارتباطی بین بیماری ها ، از جمله بیماری های قلبی عروقی وجود دارد؟ Axel F. Sigurðsson ، متخصص قلب در Hjartamiðstöðin ، پرونده را مورد بررسی قرار داده است.

چاقی اغلب به عنوان شاخص توده بدن (BMI) بیش از 89). بین شاخص توده بدنی بالا و فشار خون بالا ، اختلالات چربی ، دیابت و بیماری های قلبی عروقی رابطه وجود دارد.

با این وجود باید در نظر داشت که استفاده از شاخص توده بدن برای تعریف چاقی دارای اشکالاتی است. به عنوان مثال ، شاخص توده بدن ترکیب بدن یا نسبت توده عضلانی و چربی را در نظر نمی گیرد.

مشخص شده است که برخی از افراد با شاخص توده بدن بالا ، مشکلات متابولیکی کلاسیک را که اغلب با چاقی همراه است ، ندارند. بنابراین چشم انداز این افراد به طور کلی خوب است.

با این حال ، بسیاری از افراد با شاخص توده بدنی طبیعی یا کمی بالا ، مشکلات متابولیکی مشابهی دارند که اغلب با چاقی همراه است. در انگلیسی ، این پدیده را MONW (وزن طبیعی از نظر متابولیسم چاق) (

1 ) نامیده اند.

Iðrafita

بسیاری از مطالعات حاکی از آن است که بدن سازی و توزیع چربی برای سلامتی ما بیش از وزن بدن یا چربی کل بدن است. مشخص است که زنان معمولاً درصد چربی بیشتری نسبت به مردان دارند. با این حال ، مردان بسیار بیشتر از زنان در معرض عوارض چاقی هستند.

به نظر می رسد که تجمع چربی در اطراف اندام های ما ، به طور عمده در شکم ، نقشی اساسی در اختلالات متابولیکی مرتبط با چاقی دارد. این چربی را چربی احشایی می نامند.

فناوری تصویربرداری اخیر ما را قادر به تشخیص چربی روده از چربی زیر جلدی کرده است.

چاقی احشایی شرایطی است که هنگامی رخ می دهد که تجمع چربی بیش از حد در اطراف اندام های داخلی ، به طور عمده در شکم رخ داده باشد.

نشانه های بی شماری وجود دارد که نشان می دهد چربی های احشایی خطرناک تر از سایر چربی ها هستند. مطالعات روی افراد چاق نشان می دهد کسانی که بیشترین میزان چربی روده را دارند بیشتر از کسانی که سطح چربی روده کمتری دارند ، به دیابت ، اختلالات چربی و بیماری های قلبی عروقی مبتلا می شوند 2 ).

چاقی مرکزی تجمع بیش از حد چربی در اطراف شکم را توصیف می کند. اگرچه برخی از این چربی ها در زیر پوست قرار دارند ، اما معمولاً می توان تصور کرد که افراد چاق مرکزی نیز چربی زیادی در روده دارند.

چاقی مرکزی به عنوان دور کمر تعریف می شود

≥ 363)

≥ کنوم

امسال 1984 ژان ویگ ، استاد دانشگاه مارسی ، اولین مطالعه انسانی که نشان می دهد توزیع و محل چربی ها از ارزش پیش بینی بیشتری برای اختلالات متابولیکی و بیماری های مختلف اما مقدار کل چربی در بدن ( 3 ).

مبهم دو نوع هیکل را توصیف کرد. چاقی “اندروید” یا شکل سیب ، چربی لیپید را در قسمت بالای بدن ، عمدتا روی شکم جمع می کند. چاقی یا شکل گلابی “جینوئید” تجمع چربی در ناحیه کمر و ران را توصیف می کند. نوع اخیر در بین زنان بسیار بیشتر از مردان است.

توزیع چربی بدن می تواند تأثیر زیادی بر سلامتی ما بگذارد. چربی در اطراف اندام های شکمی بیشتر از چربی زیر جلدی باعث ایجاد مشکلات متابولیکی می شود. روی ران و باسن.

obesity-37

در ابتدا بسیاری از مردم در نظریه وگئو شک داشتند ، اما اعتقاد بر این است که تحقیقات بعدی تأیید می کند که حق با او است.

امسال 1947 یک مطالعه اپیدمیولوژیک سوئدی بسیار وسیع نشان داد که بین دور کمر و خطر ابتلا به بیماری کرونر قلب همبستگی وجود دارد 4 ، 5 ). بعداً ، همان محققان ارتباط بین چاقی مرکزی و دیابت را نشان دادند.

چاقی و سلامت مرکزی

مطالعات نشان داده است که چاقی متمرکز با افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 ، چربی خون ، فشار خون بالا ، بیماری های قلبی عروقی و برخی از انواع سرطان در ارتباط است. بیشتر این مطالعات برای تعیین چاقی مرکزی به اندازه گیری دور کمر متکی بوده اند ، اما مطالعات اخیر اغلب بر اساس اندازه گیری چربی روده با استفاده از تکنیک های تصویربرداری انجام می شود.

مقاومت به انسولین و دیابت نوع 2

مقاومت به انسولین به عنوان کاهش واکنش سلولهای بدن به اثرات انسولین تعریف می شود. افراد مبتلا به مقاومت به انسولین خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را افزایش می دهند.

بسیاری از افراد مبتلا به چاقی مرکزی مقاومت به انسولین و دیابت نوع 2 دارند. مطالعات نشان می دهد که چاقی مرکزی خطر ابتلا به دیابت را بیش از یک شاخص توده بدن بالا افزایش می دهد ( 6 ).

اختلالات چربی

اختلالات چربی در افراد مبتلا به چاقی مرکزی شایع است. سطح بالای تری گلیسیرید در خون و سطح پایین کلسترول HDL (کلسترول “خوب”) اغلب یافت می شود

افرادی که چاقی مرکزی دارند اغلب سطح کلسترول خون خیلی بالایی ندارند و کلسترول LDL (کلسترول “بد”) اغلب در حد قابل قبولی است. با این حال ، تعداد ذرات LDL غالباً زیاد است و ذرات اغلب بیشتر از مقدار زیاد هستند. افزایش تعداد ذرات LDL و نسبت زیاد ذرات ریز خطر بیماری های قلبی عروقی را افزایش می دهد 34). این امر همچنین در سطح بالای آپولیپوپروتئین B ، که یک عامل خطرناک برای بیماری های قلبی عروقی است ، منعکس می شود.

فشار خون

فشار خون بالا (فشار خون بالا) یک عامل خطر شناخته شده برای بیماری های قلبی عروقی است. فشار خون بالا در افراد چاق بیشتر از کسانی است که وزن طبیعی دارند.

مطالعات نشان داده است که چاقی مرکزی اندازه گیری شده با اندازه گیری دور کمر با افزایش خطر فشار خون بالا همراه است 8 )).

بیماری قلب و عروقی

بین چاقی مرکزی و بیماریهای قلبی عروقی ، بدون توجه به عوامل خطر سنتی و شاخص توده بدن ، همبستگی وجود دارد 9 ). بنابراین ، چربی ها از نظر چاقی به عنوان شاخص توده بدنی بالا ، از نظر پیش بینی قویتری برای بیماری های قلبی عروقی عمل می کنند.

یک مطالعه مشهور آمریکا (مطالعه بهداشت پرستاران) نشان داد که خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی در زنان چاق به اندازه زنانی که وزن طبیعی دارند اما چربی شکم آنها افزایش یافته است ، زیاد است ( 30 ).

یک مطالعه به اصطلاح INTERHEART نشان داد که چاقی مرکزی بیشتر از چاقی عمومی که به عنوان شاخص توده بدنی بالا تعریف می شود ، با خطر حمله قلبی ارتباط بیشتری دارد.

سرطان

مطالعات اپیدمیولوژیکی همبستگی بین چاقی و افزایش خطر ابتلا به بسیاری از انواع سرطان را نشان داده است 31) ).

داده های مقایسه ای همبستگی بین چاقی مرکزی و افزایش خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ ، سرطان پستان زنان ، سرطان پروستات و سرطان مری را نشان داده است.

علت تجمع چربی مرکزی چیست؟

علل چاقی مرکزی به طور کامل مشخص نیست. چرا بعضی از افراد چربی شکم پیدا می کنند در حالی که دیگران این چربی را ندارند؟

سن و جنسیت مهم است. جوانان بیشتر از چربی احشایی تجمع چربی زیر جلدی دارند. نسبت چربی زیر جلدی و چربی احشایی معمولاً با افزایش سن کاهش می یابد. چربی زیر پوست زنان معمولاً بیشتر از مردان هم سن است.

مردان بیشتر در قسمت بالای بدن چربی جمع می کنند در حالی که زنان در ران و باسن چربی جمع می کنند.

به نظر می رسد هورمون های جنسی مهم هستند. مردان دارای تستوسترون خون پایین معمولاً چربی انزال بیشتری نسبت به افراد دارای سطح تستوسترون طبیعی دارند.

مطالعات همچنین نشان می دهد که عوامل ژنتیکی بر میزان تجمع چربی زیر جلدی به چربی روده تأثیر می گذارند ).

جز component رژیم

مطالعات نسبتاً کمی نقش رژیم غذایی را در ایجاد چاقی مرکزی بررسی کرده اند.

مطالعه اصطلاحاً PREDIMED نشان داد که 01 با آجیل اضافه شده منجر به کاهش چاقی مرکزی و کاهش میزان تری گلیسیریدها و ذرات LDL در خون در مقایسه با رژیم کم چربی سنتی ( 37 )).

بین مصرف نوشابه های شیرین و چاقی و دیابت نوع 2 همبستگی وجود دارد. یک مطالعه نشان داده است که مصرف فروکتوز باعث افزایش چربی روده و مقاومت به انسولین بیش از مصرف گلوکز می شود (

).

قسمت حرکت

بین فعالیت بدنی منظم و خطر پایین چاقی مرکزی ارتباط وجود دارد. خلاصه ای از مطالعات موجود همبستگی بین ورزش منظم و کاهش چاقی مرکزی را نشان داد ، حتی در مطالعاتی که تاثیری بر وزن بدن نشان نداد 45) ).

چرا و چگونه می توانیم چربی روده را کاهش دهیم؟

از آنجا که بین چاقی متمرکز و بیماریهای مختلف ارتباط زیادی وجود دارد ، احتمالاً روشهایی که باعث کاهش تجمع چربی روده می شوند ، سلامتی ما را بهبود می بخشند.

تمام روشهایی که منجر به کاهش وزن می شوند احتمالاً باعث کاهش تجمع چربی مرکزی می شوند.

روشهایی که باعث کاهش چربی روده می شوند بدون اینکه باعث کاهش وزن قابل توجهی شوند می توانند مفید باشند. با این حال ، واضح است که کاهش تنها چربی روده بدون تأثیر بر تجمع چربی در جای دیگر بدن دشوار است.

بررسی اخیر مطالعاتی که این مشکل را بررسی کرده است نشان می دهد که بیشتر روش های رژیم غذایی منجر به کاهش چربی روده و همچنین تجمع چربی زیر جلدی می شود و هیچ روشی وجود ندارد که فقط تجمع چربی مرکزی را کاهش دهد (

).

بازاریابی روش های رژیم غذایی معمولاً برای متقاعد کردن مشتری است که روش مورد نظر به ویژه تجمع چربی مرکزی را کاهش می دهد. کاملاً واضح است که چنین ادعاهایی توسط تحقیقات علمی پشتیبانی نمی شوند.

کاهش مصرف کربوهیدرات معمولاً منجر به کاهش تری گلیسیرید خون می شود. در همان زمان ، تعداد ذرات کوچک LDL کاهش می یابد و تعداد کل ذرات کاهش می یابد ، که برای خطر بیماری های قلبی عروقی مثبت ارزیابی می شود. رژیم های کم کربوهیدرات می توانند تأثیرات مفید دیگری بر متابولیسم افراد مبتلا به چاقی متمرکز و دیابت نوع 2 داشته باشند ).

همانطور که قبلا ذکر شد ، رژیم غذایی مدیترانه ای می تواند چربی روده را کاهش دهد و عوامل مختلف متابولیکی مربوط به چنین تجمع چربی را بهبود بخشد.

بسیاری از کارشناسان معتقدند که ورزش منظم به این ترتیب منجر به کاهش وزن نمی شود. با این حال ، ورزش منظم ، بدون توجه به کاهش وزن ، اثرات مفیدی بر متابولیسم و ​​سلامتی دارد.

مبتلایان به چاقی می توانند سلامتی خود را بدون کاهش وزن بهبود بخشند. به نظر من ، ورزش منظم همیشه باید بخشی از درمان کسانی باشد که با چاقی مرکزی دست و پنجه نرم می کنند.

همانطور که قبلاً ذکر شد ، مادگی از کارگاه Axel F. Sigurðsson ، متخصص قلب در Hjartamiðstöðin است. PS پایین آمدن را فراموش نکنید ما در فیس بوک